Bevallen is overal op de wereld zwaar werk. En niet zonder risico. Voor de baby niet en voor ons vrouwen ook niet. In Nederland is er een prachtig vangnet voor als het mis dreigt te gaan. Een vroedvrouw, ambulance en een ziekenhuis, bovendien hebben we onze eigen kennis ook nog om in te schatten wat normale verschijnselen rond geboorte zijn en wat niet. Gelukkig.

In het Nederlands Dagblad van vandaag stond op pagina 10 een klein berichtje “Nieuw leven in Afrika”. Geen artikel over Afrika blijft onopgemerkt voor mij uiteraard. 45000 euro heeft de Stichting Newbornlife Nederland bij elkaar gebracht om vrouwen met een vaginale fistel te opereren. In Afrika hebben minstens 80.000 vrouwen per jaar na de bevalling een gat in hun urineblaas en zijn incontinent. Naast culturele aspecten is het ontbreken van kennis en een gynaecoloog die een keizersnede kan doen de belangrijkste oorzaak. De baby kan er  niet uit en de druk onder in het bekken richt schade aan die niet vanzelf geneest.

Meestal  is zo’n fistel te repareren. o. a Mercy Ships voert elk jaar ongeveer 100 operaties uit in Afrika.

Bent u goed bevallen in ons land? Denkt u in uw vreugde een moment aan uw zusters in Afrika. De Stichting Newbornlife levert daarvoor spaarpotten die u tijdens de kraamdagen met bezoek en cadeautjes kunt neerzetten.

http://www.newbornlife.nl/

Voor degenen die niet alleen geinteresseerd waren in mijn werk en wat ik beleefde in Benin, is het vast interessant te zien wat Marjan Kroone verder bereikt in Noord Benin, Boukombe. Nederlands Ambassadeur Wouter Plomp en zijn vrouw waren er ook bij toen het tweede laboratorium geopend kon worden. Wat geweldig, de meisjes die onderwijs genieten dankzij FSAB, hadden ook de belangstelling van de ambassadeur. Het raakt me zeer. Hij heeft ook cadeau’s meegenomen voor hen. o.a. een boek met sexuele voorlichting. Een van de meest zinnige dingen die  je deze vrouwen kunt geven. Het wringt in mijn ziel  niet daar te zijn. Marjan, heel veel succes en de zegen van God op jullie prachtige werk. Belangrijke mensen die ambassadeurs. Die waardering en belangstelling doet goed aan alle kanten.

http://www.aktiebenin.nl/column/index.asp?bericht=284

 

Kruis. Het lukte niet om de witte kerk (Church of the Virgin Mary, Cairo, Egypt) met een kruis op elke toren uit mijn hoofd te zetten na een ochtendwandelingetje door het park met de berijpte bomen in de sneeuw. Op de fiets met wat boodschappen aan mijn stuur, een beetje beverig want het was glad, zat ik te grinniken om het gedoe in de Albert Hein. Kerstboodschappen. Morgen maak ik de salade voor onze Mexicaanse familiemaaltijd. Met mais. Voor de schappen met blikken denk ik aan al die ontwikkelingswerkers die bij terugkeer home, in supermarkten hun cultuurshock krijgen. In Egypte ben ik aardig omgeschakeld, maar bij de mais wist ik het toch even niet meer. Er is dus meer dan Hak en Bonduelle, maar ook nog zoet of crispy. Je moet mensen iets laten kiezen om ze enig grip op hun situatie te geven leren we in de gezondheidszorg. Ik raak die grip juist kwijt en doe door al die keuzen 5 keer zolang als ik me had voorgenomen over die paar boodschappen voor alleen maar een salade. Crispy Christmas denk ik en fiets langs de bevroren beuken met blad vol witte ijskristallen. Net kruisjes. Ontelbaar veel. Wit als de kruisen in de steigers op de kerk in Coptisch Cairo en het ivoor in haar gesneden houten panelen. Kruis in de steigers, Kerst.

Graag bedank ik ieder in Nederland, in Benin en op de Africa Mercy voor de goede tijd die ik heb mogen hebben in Benin. Thanks for mail, reacties, gastvrijheid, financiele bijdragen, meedenken, vriendschap, collegialiteit, vertrouwen, jullie tijd, energie en ervaring om werken en reizen in Benin mogelijk te maken. Het was een indrukwekkende en prachtige tijd. Nu wordt de driehoek Egypte/Benin/Nederland langzaam kleiner. De Africa Mercy vaart over een blauwe zee met dolfijnen richting Tenerife lees ik op de weblogs van collega’s. Mijn neefjes (schatten) hier in Cairo zijn thuis van school want de school is dicht vanwege de griep, home-schooling dus. Staan ze voor twee volle koelkasten en vragen ze: mam, is er geen kipfile? waarom niet? En de digitale krant in Nederland bericht over het uitspitten van strandgevechten. Woon je in een land met gratis onderwijs, ga je vechten op het strand. Mijn eerste reactie was: moet ik daarnaar terug? en in gedachten hoorde ik Genevieve in Boukombe op haar motor onder een Boabab-boom zeggen : On-ge-lo fe-lijk, met een dikke l (van Marjan geleerd). En vervolgens klinkt direct het lied:  ” Dieu il est bon pour moi ” ook in mijn hoofd, een refrein als het ware, zovaak heb ik het horen zingen en zelf gezongen. Samen zingen is samen geloven. Benin is dichtbij. Tot ziens, waar en wanneer dan ook.

I thank everyone in the Netherlands and Benin and on the Africa Mercy for the good time I have had in Benin. Thanks for mail, comments, hospitality, financial contributions, friendship, collegiality, trust, your time, energy and experience to work and travel in Benin. It was an impressive and wonderful time. Now the triangle Egypt / Benin / Netherlands becomes gradually smaller. The Africa Mercy is sailing with dolphins towards Tenerife, I read on the blogs of colleagues. My nephews (lovely boys) here in Cairo are home, school is closed because of the flu, so home-schooling now. In the kitchen with two full refrigerators they asked: Mom, there is no chicken? Why not? And the digital newspaper in the Netherlands reported a court case about fighting young people on the beach. Living in a country with free education, and fight on the beach? My first reaction was: should I go back there? I remember Genevieve in Boukombé, sitting on here motorcycle under a Boabab, saying: On-ge-lo-fe-lijk (incredible) (taught by Marjan in Dutch). And then a song sounds in my head: “Dieu il est bon pour moi ” many times we have sung this song. To sing together is to believe together. Benin is not far away. We meet again anyway.

Greetings and blessings,

Ine

Eglise. Zondag 29 november ging ik naar de Eglise Reformee Confessante au Benin (ERCB) in Cotonou. Theophile was de voorganger, hij preekte in het Frans wat vertaald werd in Fon. Na 7 maanden is het voor mij nog steeds moeilijk de preek te volgen. Théophile Djodjouwin volgt een theologische opleiding  in Porto Novo en hoopt volgend jaar af te studeren. Hij is dan klaar om voorganger te worden. De schriftlezingen worden gedaan door gemeenteleden, uit de Franse Bijbel, ook weer vertaald in Fon. Kinderen zitten op houten bankjes vooraan, twee mannen lopen rond met een riet en zien toe of ze wel opletten. Tijdens het slot gebed neemt een oudere vrouw vanaf de achterste bank deze taak op zich, zonder rietje. Wie niet stil zit, of op de bank gaat liggen wordt rechtop gezet. Dan heeft de dienst 2 ½ uur geduurd. Hoe verder de dienst vordert, hoe enthousiaster het zingen en dansen. Na de dienst is er ijs. Bij de deur verkoopt een van de vrouwen bevroren yogurt in plastic zakjes aan jong en oud. Lekker hoor, ondanks de heerlijke verkoeling door de ventilatoren aan het plafond en de open vensters blijft het warm in de kerk.We nemen afscheid van elkaar, vreemd, net of het niet echt is dat afscheid. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik vanavond wegga en ook niet dat ik hier nooit terug kom. Buiten in de straat hangt een vrouw de was op en komt de ijskar van Fanmilk voorbij met zijn toeterje, zo een die wij vroeger op onze step hadden. Met Rasta loop ik door het mulle zand de straat uit, altijd zand in mijn sandalen, niets waard die open schoenen. We nemen een brommertaxi naar huis, voor het laatst over de lagune. http://picasaweb.google.com/akkeravanden/EgliseReformeeConfessanteDeBeninERCBCotonou#

Terug op het schip is Gry begonnen mij te helpen met opruimen, ze stofzuigt de cabin, geweldig. Voor het inleveren van het beddengoed bel ik de pager van hospitality en pak verder mijn koffers in. Teveel kleren, te veel toiletartikelen. De vrouwen bij de haven zijn er blij mee. Het is nu al vreemd, al die Afrikaanse kleding in mijn koffer, goed dat ik eerst naar Egypte ga. Daar schijnt de zon nog helder, ik kan me niets voorstellen bij Afrikaanse stof in de Nederlandse winter met Sinterspeculaas en Kerstkaarsen.

Ambassade. Om 15.30 rijden we met Mercy Ships landrovers naar de Nederlandse Ambassadeur Wouter Plomp en zijn vrouw. Hij heeft vandaag alle Nederlanders in Benin uitgenodigd bij hem thuis voor een barbeque in zijn tuin. Erg fijn, alle Nederlanders die ik in Benin heb leren kennen waren er. Gezellig, Wouter stelde even drie groepen op in zijn tuin voor de orientatie: de medewerkers van Mercy Ships, zo’n 20 mensen, alle ambassademedewerkers, en zij die werken voor bedrijven, ONG’s en kerken. Bij elkaar ongeveer 55 mensen (?). Kinderen speelden in het zwembad. Zoals gebruikelijk in Afrika was er vis, schaap en kip op de roosters. Midden in de tuin een oude accacia-achtige boom. Afscheid nemen van mensen die ik over een maand weer in Nederland hoop te zien, vreemd, maar daardoor is het afscheid opeens veel meer realiteit. http://picasaweb.google.com/akkeravanden/NederlandseAmbassade#

Depart. Afscheid van de collega’s van de Africa Mercy uit landen rond de wereld, vast tot ziens thuis of op de Africa Mercy in Togo, Congo of elders. Met Afriqiya Airways vlieg ik om 01.30 naar Tripoli. Als een koude douche daar, het lijkt wel oorlog, wat een stroeve strenge zwijgzame mannen op de luchthaven. Brrr. Mijn paars/roze tuniek met witte broek die ik voor de gezelligheid had aangetrokken staat hier nogal vreemd tussen al dat zwart bruin en grijs. Net of de winter hier al begint. Gelukkig mag ik om 09.00 doorvliegen naar Cairo, langs de Middellandse zeekust, overal een stralend blauwe lucht, de zee, over de oranje woestijn, waar de witte wolkjes met hun schaduw op de grond net bloeiende amandelboompjes lijken. Prachtig. Weer op weg naar de zon.

Egypte. Op de luchthaven Cairo moest de piloot een doorstart maken, vanwege turbulentie was het vliegtuig vlak boven de grond nog niet stabiel genoeg om te landen. Ook al weet je dat het prima kan gaan, het was een angstige ervaring en ik stelde me al voor dat we ook zouden kunnen neerstorten hier in de woestijn tussen de graven van de Farao’s. Het was stil in het vliegtuig en velen baden. Zo vlogen we nog eens een wijde boog boven de pyramides van Gizeh en Sakkara, de Nijl, de stad, zo’n scherpe grens tussen het groen bij de Nijl en de woestijn, en maakten tenslotte een zeer zachte landing. Heerlijk weerzien met Daniella, Essam, Jassin, Taha, Joan en Marloes. Wat een heerlijk lichte atmosfeer hier. Frisse droge wind en een stralende zon. Ik geniet van het kippenvel op mijn armen als de zon ondergaat.

Op het dak hier in El Obour City 6 sth Area, II, schrijf ik dit laatste West Afrika epistel.   

              .     .

Last patients. De laatste patienten zijn 27 november ontslagen. Drie gingen naar een plaatselijk ziekenhuis voor verdere behandeling van een wond, vier gingen naar huis. Een daarvan met haar oma, het meisje is wees. De ander is Isou met moeder Nawarat (namen fictief). Haar eerste kind was blind, Isou heeft een gespleten lip. Nawarat woont in Noord Benin, alleen in een hut buiten haar dorp en ver van haar familie. Kinderen met dergelijke afwijkingen worden verbannen uit de gemeenschap  met de moeders. Er rust een vloek op hen. Nawarat komt in ons hospitaal met Isou die zo blijkt, ook neurologische afwijkingen heeft, waarmee hij niet lang zal leven. Dat vertellen we ook de moeder. Hij heeft een te hoge spierspanning in de rug en slappe armen en benen. Toch wordt hij geopereerd, de lip wordt gesloten. Wat voor zin heeft dit, verleng je het lijden niet, maak je de situatie niet slechter, alle vragen kwamen bij mij voorbij die we in ons land afwegen om tot een besluit te komen, wel of niet behandelen. Ook sociale aspecten. En die zijn hier uiteraard anders. Nu de uiterlijke afwijking weg is en het kind kan drinken en eten, zal haar dorp het kind en de moeder accepteren, ook als Isou na een paar weken al zou sterven. Hij krijgt dan een begrafenis met het traditionele ritueel en wordt daarmee opgenomen in de lijn van de familieleden die al zijn overleden. De moeder heeft opnieuw haar plaats in de familie. Als Isou sterft met zijn gespleten lip, wordt hij ergens in een kuil gegooid zonder rituele plechtigheid, en het is alsof hij er nooit is geweest. De moeder heeft geen plaats in de gemeenschap. Met de operatie van de 4 maanden oude Isou is de weg vrij voor de moeder om verder te leven binnen haar familie en dorp. Dit is voor haar, haar dochters en haar kleindochters de enige weg, totdat iemand hen laat zien dat het anders kan. Dat er een behandeling mogelijk is en dat je anders kunt denken over een lichamelijke misvorming. We hebben Nawarat verschillende keren verteld hoe de operatie gebeurt. Ze zegt dat ze het heeft begrepen. Nou hoop ik dat ze niet denkt dat de chirurg een god is uit Amerika. Maar dat een gewoon mens die goed onderwijs krijgt en kan leren, chirurg kan worden, ook als zijn vader en opa geen chirurgen zijn. Wanneer gaan de presidenten en ministers van Benin, van Togo, en van Nigeria in 1 huis wonen met 1 huishoudster en 1 auto en kunnen alle kinderen naar een school waar de onderwijzers nooit staken, de boeken gratis zijn ? Dan ontbreken er nog voor zeveel kinderen schoenen, met 8 km lopen naar school op blote voeten zijn er heel wat ernstige letsels opgelopen en hoe blijf je nou wakker op school als je die 8 kilometer gelopen hebt zonder ontbijt?  

     

 

 Au revoir collega’s.

 

Ook van alle Afrikaanse collega’s namen we afscheid, ruim 160 mensen. Op de foto’s boven alleen degenen die in het ziekenhuis werkten. Dat was vreemd en onwerkelijk. Zoveel tegelijk, allemaal. Het was indrukwekkend leeg op het schip. Zo leeg. Nu maar meteen naar huis of wegvaren dacht ik. Wat moeten we hier nu nog.  Afrika is weg.

  

President. Het regent belangstelling voor het werk van Mercy Ships hier in de vorm van uitnodigingen en bezoeken en ook met een donatie van 20.000 USD van MTN, een groot telecommunicatie bedrijf. Vanuit verschillende landen zijn er Mercy Ships medewerkers op bezoek, ook oprichter Don Stephens. Op 17 november nodigde President Boni Yayi alle crew uit in zijn residentie voor een diner. Daaraan vooraf werden Don Stephens, dr Gary Parker en 4 anderen geridderd. Tijdens het diner trad het Ballet National op, zij dansten 6 traditionele dansen uit de verschillende streken van Benin, met de complete kostuums die je in de reisgidsen tegenkomt. Er reden speciale bussen voor ons naar de residentie die hier op loopafstand is. Het was een enige belevenis. Alle Mercy Shippers haalden de beste kleding uit hun kast, en dat leverde een divers resultaat op want niet iedereen neemt voor dit vrijwilligerswerk zijn smoking mee. Lenen dus van elkaar. Ik had net die middag een paars/roze tuniek opgehaald bij Francois de couturier in Aibatin, dat kwam mooi uit. Privecamera’ s werden  niet toegestaan, daarom maakten we vooraf wat plaatjes. Op het terrein voor de ingang werden onze tassen gecontroleerd; ik moest uitleggen aan de militairen waar tampons voor gebruikt worden, we mochten gelukkig wel lachen. In de hoge ruime zaal waar we werden ontvangen was gelegenheid voor een drankje en na twee uur mochten we door de tuin de grote eetzaal betreden die baadde in het licht van enorme hallogeenlampen. We waren met zo’n 330 mensen, cameramensen filmden voor de nieuwsuitzending de volgende dag op de TV. Leuk ook voor Francois, want die zag zijn net afgeverde paarse tuniek in het Beninese journaal. Om 22.00 schakelde het licht over op 50 %. Terwijl de gasten langzaam de zaal verlieten, konden de militairen in een hoek van de zaal hun maaltijd gebruiken. Erika en ik vroegen aan hen enige toelichting op de dansen. Leuk voor ons , maar ook voor hen. Een van hen wilde wel trouwen met Erika en vroeg of ik haar moeder was om over de bruidsprijs te onderhandelen. Wat zijn we toch blije Europeanen! Na dit bezoek aan de Preident en het televisiejournaal regent het nog harder verzoeken om het schip te bezoeken. http://picasaweb.google.com/akkeravanden/President#

Miserete. Twee weken geleden nodigde een van de patienten na haar ontslag mij uit bij haar thuis in Miserete, 15 km noordelijk van Porto Novo. Haar dochter Riso haalde mij op bij het schip. Voor haar moeder had ik mijn Afrikaanse kleren aangetrokken. We zouden per auto taxi gaan. Riso verscheen in een modern wit linnen pak, broek en blouse rechtstreeks uit Paris. Achterop brommers reden we naar een taxistandplaats buiten Cotonou waar we voorin een busje plaatsnamen. De chauffeur moest gas houden bij het stilstaan anders sloeg de motor af . We reden de snelweg richting Nigeria en stopten op willekeurige plekken als er iemand wilde uit of instappen. Halverwege, op de helling van een brug over een zijarm van de lagune sloeg de motor af en we stapten met z’ n allen stapten gewoon over op het busje wat achter ons reed. In het centrum namen we opnieuw twee brommertaxis naar de village. Heerlijk stil daar, palmbomen, vogels en zandwegen, geen auto’s. Irene ontving me hartelijk, haalde water in een metalen kom om mijn handen te kunnen wassen en serveerde drinkwater uit een metalen kannetje. Daarna maakten we een wandelingetje door het dorp en begroetten vrienden in hun huizen. Van het geserveerde buffet op de veranda heb ik een klein beetje van de vis gegeten. Dat is niet erg Afrikaans, want hier eet men alles op, behalve de hoofdgraat. Kinderen kwamen  uit school om 18.30, met houten bordjes en krijtjes in hun rugzak. Het was al bijna donker toen we de reis in omgekeerde volgorde maakten, het was maar 35 minuten naar Cotonou verzekerde Irene me. Riso begeleide me weer terug. Bij de taxistandplaats in Porto Novo aarzelden we bij een Peugeot 504 stationcar met 10o levende kippen op het dak, de poten aan elkaar gebonden. Risot, nu in een Afrikaanse panje, vond het geen goed idee, we namen een andere chauffeur. Die verzekerde me dat de auto complet was toen ik vroeg of de koplampen het deden. Aan de rand van Cotonou wachtte Riso’ s halfbroer Michel op mij, liggend op zijn brommer, om me terug te rijden naar de haven. Soms duren 35 minuten 1 uur, soms 2 uur, soms 3 uur.

Wie last heeft van niet realistische verwachtingen en daardoor veel teleurstellingen te verwerken heeft, raad ik ten zeerste aan een half jaar in Benin te leven. Hier leer je 1 activiteit per dag te plannen. Als het niet lukt, hoef je maar 1 activiteit te verzetten naar morgen. Daar is ruimte genoeg, want je hebt voor die dag ook maar 1 afspraak in gedachten. Het was een heerlijke dag naar, in en terug van Miserete. In onderstaande album foto’ s, ook nog een serie van de indrukwekkende week in Boukombe 6-11 okt jl.

De laatste week van mijn werk en verblijf  hier is ingegaan. 20 november zijn de laatste 5 operaties verricht, 27  november sluit het ziekenhuis. Het hospitalitycentrum in de stad is al gesloten, de patienten die poliklinisch behandeling nodig hebben verblijven komende week in een afdeling op het schip. Dat is gezellig, maar rommelig. De laatste dagen was er naast patientenzorg paperwork en schoonmaakklussen te doen. We ordenden alle patientendossiers om het scannen te vergemakkelijken. Veel medewerkers verlaten Cotonou, vrijdagavond met drie landrovers tegelijk naar de luchthaven. Ik heb besloten niet mee te varen naar Tenerife, maar 30 november naar Cairo te vliegen om mijn zus en zwager te bezoeken, ik verheug me erop hen weer te zien na 1 jaar. 16 december is er een vlucht gereserveerd van daaruit naar Amsterdam. Met het boeken van vluchten is het omschakelen al begonnen, ook het afscheid nemen van patienten en  collega’ s is een stap op weg naar huis. In Noord Afrika hoop ik verder te acclimatiseren. Het is pijnlijk, vanaf het moment dat ik begon met mijn orientatie op de terugreis, gaat het proces van meer thuisvoelen hier in de stad en op het schip gewoon door. Contacten met vrienden verdiepen meer  en nieuwe belevenissen voegen zoveel toe aan mijn kijk op het leven hier. Het leven is oneindig prachtig en oneindig verschrikkelijk.

http://picasaweb.google.com/akkeravanden/Miserete13Nov09#

http://picasaweb.google.com/akkeravanden/BoukoumbeOktober2009#

Afgelopen week weer andere patienten onder mijn hoede gehad, waaronder kinderen met strabismus, een of beide ogen kijken niet rechtuit, scheel dus. s Avonds voor de operatie komt oogarts Glen meten hoe groot de afwijking is, hij bespreekt zijn verwachting m.b.t. het reslutaat met de ouders of andere care giver. Als voorbereiding op de de operatie neem ik de kinderen mee om te laten zien waar ze de volgende dag heen gaan. De moeders sliepen al onder het bed om 20.00 u, en twee meisjes, eentje met veel zwarte staartjes in het haar, liepen bedeesd hand in hand met me mee. Eerst de wachtruimte voor de operatiekamers, de grote schuifdeur is meestal open dus we kunnen ook even om een hoekje kijken in de gang van de OK. Dan de recovery waar ze na de operatie blijven tot ze goed wakker zijn en wat hebben gedronken. Na deze excursie voelen ze zich wat meer mans en komen met me mee kijken in de computer waar ik net plaatjes zoek van Kirikou uit de Afrikaanse kinderboeken en films. Ik kom precies op de goede site, waar je kleurplaten van Kirikou kunt downloaden. O wat ben ik daar blij mee, dat is iets anders dan Amerikaanse prinsesjes kleuren. We printen er een paar uit. Er zijn bedtafeltjes in de afdeling, die zijn handig om aan te werken. De eerst gekozen stift is bruin, om armen benen en gezichten te kleuren. Alle kleurplaten hang ik boven hun bed aan de wand. De volgende dag na de operatie valt het wel tegen, allebei de ogen tranen zo en het voelt zo branderig. Paracetamol en Ibuprofen, en ook nog misselijk. Wat slapen kinderen na Metaclopramide, uren. Dat kunnen we makkelijk geven via het infuus, geen injecties tenminste. Het helpt gelukkig, zo tegen de nacht drinken ze toch alles bij elkaar 3 bekers water. De moeders mogen niet slapen die avond, zij moeten opletten dat de kinderen niet in hun ogen wrijven, en de wat bloederige tranen met steeds een nieuw schoon tissue wegdeppen.

Op Picasa heb ik foto’s toegevoegd van Couffo Mono waar Titia en Gerrit wonen en werken en van Aibatin, het gedeelte in Cotonou waar Wianne en Richard wonen en waar ook het kantoor van DVN is.   

http://picasaweb.google.com/akkeravanden/CouffoMono12September2009#

http://picasaweb.google.com/akkeravanden/AibatinNovember2009#

Gasten en PR.

Wekelijks zijn er gasten op de Africa Mercy. Gasten van crew persoonlijk, maar ook groepen door het management uitgenodigd, of op verzoek van henzelf.  Marjan Kroone kwam in augustus het schip bekijken en dinsdag jl. Tjeerd de Wit uit Pretoria, die voor zaken in Cotonou was. Het is erg prettig deze vrienden rond te leiden hier. Er zijn 2 dagen per week voor aangewezen, er mogen maximaal 2 visiters per crew member komen, en ze mogen niet alleen ronddwalen. Allemaal schip-security-regels. Vandaag hadden we bezoek van Wouter Plomp, de Nederlandse ambassadeur in Benin, met  zijn gezin en 25 ambassade medewerkers. Het is een permanente zaak, visiters hier. Niet alleen fijn voor de medewerkers die bekenden op hun werk en woonplek kunnen uitnodigen, maar ook noodzakelijk om bekendheid te geven aan dit werk. Sponsors leveren de producten. De disposable handoekjes waren op deze week. In een ziekenhuis, stel je even voor. En de vinyl handschoenen. We gebruikten steriele exemplaren en we hingen een handdoek naast het fonteintje op de afdelingen. De reden is dat er een zeecontainer niet is afgeladen van een schip en in Togo terecht kwam. Wat een armoe zei mijn Canadese collgea uit Vancouver die Nederlandse uitdrukkingen uit probeert. Met de container werd de voorraad deze week weer aangevuld gelukkig.  Sponsordoel nummer 1 is wat mij betreft een bladder-scan. Na een fistula repair operatie hebben vrouwen een catheter. Hoeveel dagen deze in de blaas blijft hangt af van de lokatie van de fistel en de omvang van de schade die hersteld is. Wanneer de catheter verwijderd is, moet de patient zelf gaan urineren. Spannend voor haar. Lukt dat wel of niet. En het lukt niet altijd of zij urineert te weinig. In het eerste geval  gaan we elke 4 uur de blaas leegmaken met een catheter en in het laatste geval cathereriseren we ter controle om te kijken hoeveel urine er na het urineren in de blaas achterblijft. Voor de controle kun je een scan apparaat gebruiken. Dat zou voor de patient comfortabeler zijn en minder catheteriseren betekent gewoon minder kans op infecties. Doel twee: een box. Ja een box voor kleine kinderen die nog niet kunnen lopen of overal heen lopen waar ze niet moeten komen, bv. in de natte douches of in de kastjes met chloorflessen. De kruipende kinderen kun je je voorstellen, kruipen onder de bedden en de urinezakken die ze daar tegenkomen zijn erg interessant, er zitten van die leuke doorzichtige plastic doosjes aan om de urine in ml te kunnen meten. De slang is handig om je aan op te trekken met die kleine handjes. Maar eerlijk gezegd zijn de zalen al zo vol, de kinderen op de rug van de medewerkers binden op Afrikaanse wijze is vaak een oplossing. Maar zo jammer voor de kinderen, die kunnen dan uren geen vin verroeren. Ze slapen dus maar tegen die warme ruggen. Niet zo simpel voor ons, een kind op je rug binden. We trekken zo intensief op met de vrouwen in het ziekenhuis, dat we ons enigzins zusters voelen. Onze Afrikaanse zusters dus schuiven hun baby en ook nog kinderen van 2 met 1 arm op hun rug, waar het als een konijntje gewillig blijft zitten op knietjes en armpjes, om flink strak ingebakerd te worden. Aan de haargroei op het achterhoofd kun je het zien, een kale streep van het schuren. 

        

 

VVF. Er zijn 21 vrouwen geopereerd, op dit moment 7 zijn niet genezen of genezen niet voorspoedig, 4 van hen zijn tussen de 50 en de 70 jaar oud, en de oudsten hebben wondproblemen, hebben overgewicht en zijn matig tot slecht mobiel . En dat is fysiek en mentaal voor de patienten zwaar. Ook voor ons. Hier raken we aan ethische vragen die beantwoord zijn door de  chirurgen, wel of niet opereren, wat zijn de kansen van slagen van de operatie, wat zijn de kansen op herstel. Daarvoor wordt gebruik gemaakt van een scorelijst. Daarmee kunnen de verschillende factoren die een rol spelen worden gewogen. Het was een zware week, en veel collega’s zijn moe.

Armoede. Bij mij komen zo aan het eind van deze missie alle vragen over hulp aan de armen in de wereld in alle ernst nog heftiger in mijn gedachten. Het houd me bezig, vooral na mijn bezoek aan Boukombe. De cultuur in dorpen waarin vrouwen zonder kinderen en echtgenoot geen kans hebben om iets van hun leven te maken. In de community-meeting, donderdagavond, gaf ik een korte presentatie over het werk van FSAB voor de collecte. De opbrengst is voor het educatie fonds van Louisetta, 13 jaar oud. Haar moeder, een van de vier vrouwen van haar echtgenoot, vroeg de Stichting om hulp, zij wil een beter leven voor haar dochter.

Met Tjeerd de Wit, echtgenoot van Diny Ros, kon ik heerlijk van gedachten wisselen, hij kent meer dan 1 Afrikaans land al langer dan vandaag, en heeft giga veel gelezen. Kapuchinski’s Ebbenhout wat hij mij aanraadde te lezen op reis hierheen, is het best boek wat ik las over Afrika. In de wind op dek 8 kreeg ik weer een aanrader: Samaritanendom, Peter Mulder, Radix 34(3), 2008. Voor morgenmiddag, onder een paar palmen.

    

Hervorming, 31 oktober. Veel aan gedacht vandaag, in allerlei opzichten. Moe was ik, na een nacht werken sliep ik een dag en een nacht. Niets doen vandaag dus. Alleen naar de giga Dantokpa marche geweest een paar uur, rondkijken naar de mensen, de handel en alle producten. En de indrukken laten bezinken van de afgelopen weken. De dag begonnen met lezen in mijn Bijbeltje op dek 7 waar niemand was. Het schip is bijna leeg, alle auto’s op twee na zijn weg, het is een lang Mercy Ships weekend voor alle medewerkers. Ik las mijn aantekeningen van preken in Amersfoort tussen 2004 en 2006. Dat was een mooie mix voor hervormingsdag. Over Micha : Wandelen met God is luisteren naar zijn stem. Het diepste manko is dat wij wandelen als God, zei een van de predikanten in oktober 2006. Daar dacht ik nog een poosje over na. Op de markt kocht ik stof voor mijn zussen, prachtige designs uit Ghana, Ivoorkust en Benin. Hemelsblauw en aarde-tinten. Vogels en bloem motieven, een herinnering aan het paradijs waar het aanlokkelijk leek als God te zijn. In het ziekenhuis zijn twee keer drie vrouwen in nieuwe kleding gestoken ter gelegenheid van hun nieuwe leven na een geslaagde fisteloperatie. De stoffen komen tot hun recht hier, veel vrouwen dragen lange rokken. De drie chirurgen zijn na twee weken weer vertrokken. Ondertussen zijn sommige patienten al twee maanden in het ziekenhuis voor dagelijkse wondbehandeling en fysiotherapie na een operatie aan brandwonden contracturen. Op de markt zijn misschien wel 100.000 mensen, het is ongelofelijk. Paadjes zijn zo smal dat je er met 1 persoon tegelijk kunt lopen onder de zinkenafdakjes. Buiten proberen vrouwen in allerijl de tafels die op straat staan hun kraampje binnen te schuiven als er een politiewagen op de hoek verschijnt. Een grote terreinwagen. Die rijdt namelijk alles wat buiten een denkbeeldige lijn staat omver. Mensen met handkarren en brommers rijden tussen de voetgangers door. Ook in de straatjes waar moslim-mannen voor hun onderdelen kraampjes een kleedje uitrollen om te bidden. Ze wassen eerst handen en voeten en gebruiken daarvoor plastic kannetjes in allerlei kleuren. Een natte straat dus. Langzaam slalommend gaat de stroom voetgangers, handkarren en brommers tussen de bidders door, zwijgend, velen zetten hun motor uit en steppen door de straatjes. Alles blijft doorbewegen. Als je stilstaat is de kans 90% dat een handkar achter tegen je benen rijdt. Meebewegen dus. Later in de kerk lezen we Mattheus 5 over wie gelukkig zijn. Die nederig van hart zijn. Ik ben niet zo nederig van nature. Op de markt heb je de keus, meebewegen of botsen. Het is zeker wanneer je botst, je geen oog meer hebt voor de kleuren die ondanks zand-stof overheersen. We kunnen makkelijk denken dat in Europa het leven beter geregeld is en ons daarom niet bepaald nederig voelen in dit land. Het tempo aannemen van de omgeving hier helpt in de richting van nederigheid. In de beschadigde vrouwen een gevolg zien van de mens die God wil zijn helpt ook. ’s Avonds valt het licht drie keer uit in de  Cathedraal. Het koor zingt door en de priester leest verder. De woorden van Jezus over het Koninkrijk van God klinken bij het licht van 2 kaarsen onder het kruis. Kerst en Pasen dacht ik. God die mens werd, neder-gedaald. Advent in Cotonou.

http://picasaweb.google.com/akkeravanden/VVFOkt2009#

Wie meer wil weten over oorzaken van Fistula http://worldwidefistulafund.co.uk/Other%20Causes.html